dereisdertijden

De reis der tijden Ik lig stil op m'n bed. Er spoken verschillende vragen in m'n hoofd: "Wat moet ik doen?", "Wat gaat er van mij worden?".Ik weet het niet meer. De enige die ik egt nog kan vertrouwen is Evelyne. Ze woont iets te ver van mij om haar zomaar op te zoeken. Mijn pa heeft amper tijd voor mij omdat hij moet werken. Nie moeilijk hij werkt als enige voor de kost en heeft 5 kindermaagjes te vullen. Niet dat wij arm zijn. Mijn pa heeft een hoge functie. Hij is niet zomaar iemand hij is de burgemeester van de stad. Een redelijke goedbetaalde job. Ik hoor beneden iemand roepen: "Jolan, Jolan, etenstijd kom maar naar beneden! En breng je broertje en je zusje ook mee!" Zoals ik al gezegd heb ik heb nog 3 andere zussen en nog een broer. Ik ben de oudste. Dan komt mijn zus: Lotte, dan mijn broer Lot en dan komen er nog 2 zussen: Hanne en Sanne (das toevallig een tweeling). Ik haal Hanne en Lot en ga naar beneden. Mmm het eten ruikt lekker. Mama maakt haar nog eens kwaad omdat Sanne met 2 handen moet eten. "Ah jullie zijn er allemaal dan mogen jullie toetasten. Maar... eerst nog een gebed.Jolan ga jij een gebed doen?" Vraagt m'n ma aan mij. "Lieve God dank je voor deze heerlijke maaltijd. Amen." Vroeger waren mijn gebeden veel langer maar met de jaren verleer je dat. M'n pa is enige die deze keer niet aan tafel zit. Elke avond is het bijna van dat. Papa moet nog overwerken hij moet zijn stemmers helpen die hem tot burgemeester hebben gestemd. Maar jah. Meestal zie je dat ook niet vaak dat Lotte aan tafel zit. Zij is bijna altijd bij haar vriendje. Die is 5 jaar ouder dan haar en woont al alleen. Ik? Ik heb niemand. Niet da ik niet mooi genoeg ben. Maar ik ben altijd al een zondebok geweest. De enige die mij wel mag is Evelyne. Ik wil heel graag met haar verkering maar ze heeft al iemand: Sam. Ik vind dat best een coole gast maar hij is wel iets te sportief. Het gaat nu echt niet goed met me. Ik heb dernet nog op mijn bed zitten wenen. Omdat niemand naar mij om kijkt. Op school sta ik altijd alleen op de koer. en dan zijn er altijd wel een paar kinderen van beroeps en zo die het op mij gemunt hebben. Zo ben ik ooit eens thuisgekomen zonder onderbroek. Ze hadden er zo hard aan getrekt en ze was al gescheurt. Ze vonden dat leuk dat hij scheurde en blijven daarom die onderbroek verder scheuren tot dat dat uiteenscheurde. Dat is eigenlijk wel gênant ze. Ik moest mijn onderbroek dan ook nog opruime over heel de speelplaats want heel de eerste graad kwam op mij afgestormd en pakte een stuk van mijn onderbroek om daarmee het over een hek te gooien of in de vuilbak te stoppen die studiemeester was wel heel boos op me. En wat had ik gedaan buiten pijn gelede niets. Die manne hadde nergens aanleg voor om mij zo onderhande te nemen. Zo heeft mijn moeder een paar keer gedreigt om mij in een instelling te plaatsen. Dan denk ik eerst aan gekke mensen en daar voel ik me zeker niet thuis. Het eten is gedaan en we gaan weer elk ons ding doen: ik ga weer op m'n bed ligge, Lot gaat weer verder met zagen tegen mama om dat hij ook een computer op zijn kamer wil, Hanne en Sanne gaan allebei samen voor de computer op hun kamer spelen en Lotte belt weer naar haar vriendje en daar begint een eeuwigdurig gesprek. Met andere woorden het is er ieder voor zich, ze hebben daar altijd wel iemand om met te spelen Lotte "speelt" met haar vriend,Hanne en Sanne spelen met elkaar, Lot brengt altijd wel een meisje naar huis het is al altijd een ander geweest en ik... ik heb niemand of niets. Alleen Evelyne soms chat ik er eens mee op smsn en sms ik er soms wel eens mee maar daar blijft het bij. Af en toe mag ik van m'n ma wel eens naar Evelyne maar dan rijdt zij wel. Ze kent haar weg amper bij ons in het dorplaat dus staan de weg naar Evelyne. Maar pasop nu doedt de wetenschap haar intrede. Zij kan niet zonder GPS. De weg in het dorp ken ik als de beste als ge geen vrienden hebt ga je nog al vlug je fiets pakken en rij je wat rond in het dorp. Daar is er altijd wel iets te doen. Iemand die gevallen is met de fiets, een botsing en soms ook in de bossen rond de stad is er wat te doen. Iemand die vurke stook houdte en het wat uit de hand loopt. Dus daar verveel je je geen moment. Het is nu ongeveer 21 uur 's avonds. Vandaag hebben we geluk het is vrijdag. vrijdag mogen we altijd naar een film kijken. In tegenstelling tot de andere vakantiedagen. Het is nu de laatste vrijdag van de paasvakantie. Binnen 2 dagen beginnen de scholen weer en dat is natuurlijk een groot probleem voor mij. Weer al die pesterijen en zo voort... Dus daarom heb ik duivels plan gemaakt. Niet zomaar een duivelsplan, Het duivelsplan. zo 'n plan dat de regering ook nodig heeft om er weer een te vormen. Ik ga ze maandag allemaal terugpakken. Het plaan gaat als volgt: Onze buren hebben afgelopen woensdag hun bamboe gesnedenen dat logt u te verroten op de mesthoop. En iedereen weet natuurlijk dat als je banboe verbrand dat je verschrikkelijken rookpluiùen krijgt. Dus ik ga die bambou klein maken in een potje steken en er zo een aantal maken. Ik ga dan die potje meenemen naar school en een aansteker. Als ze dan iets met me willen uithalen steek ik er eentje in brand en steek ze in hun broek. Geniaal gewoon! Daar gaan ze pas van verschieten. En als zij dat kunnen zonder dat de studiemeester dat ziet kan ik dat waarschijnlijk ook. Zo gezegd, zo gedaan. De maandag na de vakantie heb ik een paar van die zakjes bij. Die pestkoppen zie ik al van ver staan en ik denk in mijn eigen: "Jolan, Jonge, Die gaan straks verschiete." Tydens de middagspeeltijd komen die pestkoppen weer naar mij toe. Ik hou zo een zakje in mijn handpalm. Michael, de felste van dat groepje. Komt op mij afgestapt en begint mij uit te dagen. Ik pak vliegensvlug mijn breke en steek dat zakje in brandt. Michael stapt een beetje achteruit uit schrik. Het zakje dat nu hard aan het roken is heeft ook da aandacht van da andere leerlingen op koer getrokken. Michael die nu al een eind verder staat. Kijkt op en slaat op de vlug. Ik ga er ook achter met mijn zakje in mijn handen. Ik ben wat sneller dan hem en probeer het zakje in zijn broek te steken. Na een tweede keer probere blijft het zitten. En opeens uit het niets komt de studiemeester af. Hij stuurt ons allebei naar het secretariaat na dat hij het brandend zakje uit Michael zijn broek heeft gehaald. Mijn moeder komt ook het bureau van de adjunst-directeur binnen. Ze geeft mij eerst een verwijtende aan en begroet de adjunct-directeur. Opnieuw begint hij zijn verhaal wat er precies gebeurt is en begint een preek te houden dat dat niet tolerant is en dat ze nog moeten zeggen wat de straffen zijn. Ik, Jolan, Het crapuul van het moment heb er ook wel voor gezorgd dat Michael er ook niet gemakkelijk van af komt. Hij moet namelijk een week nablijven omdat hij een negatieve invloed heeft op de speelplaats. Maar ondertussen heeft de adjunct-directeur mij een vraag gesteld waar ik niets van begrepen heb. Hij stelt zijn vraag opnieuw: "Is dat goed dat we u laten opnemen voor een nader onderzoek?" "Euhm..., Ik begrijp het niet goed meneer. Wat wordt er precies van mij verwacht?"Vraag ik te beleefd naar mijn goesting. "Kijk mijn jonge. Ik en papa hebben het er al over gehad dat jij misschien een opname van 5 weken krijgt. Dat wil zeggen dat je geen school hebt maar dat je daar wel moet meewerken." "wat moet ik daar van denken?" Vraag ik me af. " Wanneer ga ik dan daar naar toe?" "Liefst zo snel mogelijk en we zullen zien wat we kunnen doen."Beantwoord mama. We moesten eerst eens naar en psychiator om ons zo een beetje te laten inschrijven. En jah ik mocht er al vanaf donderdag naar toe. Donderdag mocht ik eens uitslapen. Ik ben nog tot 10h blijven liggen en ik ben dan opgestaan. M'n ma was al druk bezig mijn kleren samen te pakken en al mijn gerief om op chiro-kamp te gaan. Het was precies of ik naar een ander land vertrok. We mochten er naartoe om 14 uur. Ik was heel opgewonden toen ik dat allemaal zag. Daar was gewoon alles. En als ik dat moet inruilen voor dat saaie school-leventje dan weet ik wel wat kiezen. Eigen kamer met muziek, TV en alles. Een grote flatscreen met suround sound. Niet dat ik daar zoveel van weet maar je zou dat nooit verwachten ze. Mijn huisgenoten had ik nog niet gezien. De begeleider die bij me was helpte me m'n kamer goed te leggen en zo. "Oh jah, Ik had me nog niet voorgesteld. Ik ben Sarah en als je nog iets wilt weten: vraag maar raak!" Sarah was toch nog wel een jong knap meisje. Ze had lang bruin haar en had blauwe ogen. Haar lichaam zat als gegoten. Sarah stelde mij voor een mijn huisgenoten die daar ook werden opgenomen on die opname. Daar waren 3 meisjes en 1 jongen. De jongen stelde zich voor en hij zij dat hij Thor heette. Thor was een pak ouder dan mij en had bond haar en blauwe ogen. Hij zij dat hij 16 jaar was. Hij was dan tog wel redelijk groot voor zijn leeftijd. De andere die daar zaten stelde zich ook voor. ze heten Sophie, Nicky en Moni. Ze waren niet lelijk maar ook niet zo mooi. Opeens vroeg Nicky aan mij wie ik het mooiste meisje vond. "En?"vroeg ze. "Als ik eerlijk moet zijn vind ik Sarah toch de mooiste" Ik bloosde een beetje "Sarah? Maar Zij bedoelt van ons 3?"Vulde Moni aan. "Daar moet ik toch wel hard over nadenken!"Liegde ik. Toen zwegen we de hele avond. De eerste die een woord was Sarah:"Jullie moeten gaan slapen jongens!" Thor probeerde zowat te slijmen om nog wat langer op te blijven maar tevergeefs. Nu zit ik hier al 1 week. Ik kwam al wat meer te weten over mijn huisgenoten. De drie meisjes zijn hier omdat ze zichzelf snijden en ze willen daarvan af komen. En Thor dat was voor mij al duidelijk maar hij is nogal wild laat ik zegge. Vandaag was het een speciale dag Moni en Thor waren daar al 5 weken en moesten hun valiezen gaan maken. We hebben daar eerst nog een feestje gebouwd om hun afscheid. Maar morge is het zaterdag en dan gaat iedereen voor een weekend naar huis Moni en Thor moesten al niet meer terugkomen. Maar het was weekend. Ieder weekand mogen we naar huis om iedere nieuwsgierige hun niewsgierigheid niet langer op te houden. Dan moest iik vertellen in geuren en kleuren hoe het daar is. Het weekend is voorbij en we zitten weer in de opname. Maandagavond was er telefoon voor mij. Het was Evlyne zij had ook wat problemen omdat het juist uit was met Sam. Ik wou naar haar toe gaan en kostte wat het kost haar offecieel de liefde te verklaren. Wel een beetje te overdreven maar ik ging er naartoe. Ik ging uit die opname omtsnappe en naar evelyne gaan. Er uit ontsnappen mag in feite niet maar voor Evelyne doe ik alles. Dus dinsdag middag was het zover ik ga er uit ontsnappen. Direct na het eten moeten we op ons kamer blijven en om 14h mogen wij eraf. Dat uurtje op mijn kamer was zo een beetje om alles wat samen te rapen. Om 14H mochten we doen wat we wilden. Ik ging naar de koer omgeven door hekken. Tedrwijl ik mijn jas aantrek werd de buitendeur opengedaan en ik pakte mijn rugzak en stond op die koer. Ik sprong in 1 keer over het hekken en intussen was Sarah naar buiten gegaan en zag mij nog net. Ik hoorde ver nog roepen: " Jolan stop, Zo geraak je dieper in de problemen!" Ik ging naar het station dat niet ver stappen was en pakte de eerste trein naar Antwerpen. Evelyne woonde niet ver vandaar dus leek me dat de logische oplossing. Eens op de trein zoekte ik een geschikt plaatsje en zat tegenover een oude man. Die man zei iets tegen mij. Ik heb niet gehoord wat het was maar het was Latijn ofzo. Na een halfuurtje viel ik in slaap. Ik weet niet hoe lang ik nog geslapen had maar ik was zeker niet meer waar ik moest zijn. Ik keek naar buiten en zag woestijn. Zand, zand en niets anders dan zand.de man die voor me zat was ook weggegaan. Ik wist niet wat me overkomen was en zag precies in het niets de trein gaan. Er was niemand meer aan boord op de trein. Dat leek zeker niet normaal. Toch was het de zelfde trein waar ik op stapte. Ik keek vanvoor in de trein wie hem bestuurde. Er zat niemand. Ik zag recht voor mij een bos. Ik stapta uit de trein slofte wat in het zand en ging richting dat bos. De trein was op magischer wijze verdwenen en staptte ik dus voort richting het bos. Ik wist dus totaal niet waar ik naartoe ging maar in mij zei dat het zo moest zijn. Eens in het bos Zag ik mensen. Waar dat ik loopte was precies tussen heuvels in. Op die heuvels waren holbewoners Kampen aan het maken en zagen mij amper. Het was alsof ik in het verleden gedoken ben. Een paar miljoen jaren terug. Ik zag echt niemand meer. Ik stapte voort tot het eende van die kloof. Daar was een dorp uit de prehistorie gebouwd. Allemaal houten hutjes en zo nog van die voorhistorische dingen. Ik liep door het dorp. Niemand keek naar mij op. Het was of hier dagelijks een joge uit de toekomst voorbij stapte. Opeens stond er zo een holbewoner voor mij. Hij sprak geen enkel woord maar hij was opgewonden. Hij pakte mijn hand vast en gebaarde dat ik moest volgen. Ik volgde hem dan maar zeker. Hij stapte een ingewikkelde weg helemaal door het dorp. We kwamen aan aan een stenen gebouw. in tegenstelling tot de andere huten was deze hut van steen gemaakt. De holbewoner ging weg en roepte heel luid: "tdoeannniee" Er kwam een redelijke oude man naar buiten uit dat huis. De man leek mij eerst te keuren of dat ik wel goed genoeg ben. Maar na 5 minuten keuren kwam er ook een meisje naar buiten. Ze was zeker niet mis. Ze had bruine ogen en ook bruin haar. Haar lichaam zat als gegoten voor haar en was bijna iedere man zijn droom. De man die ondertussen mij zag kwijlen naar het meisje kwam naar mij toe gestapt en zei dat hij Danny heten. "Danny, Het is dermee dat die holbewoner iets zei. Die holbewoner probeerde zijn naam uit te spreken maar hij kon het niet. Het leek begon er wel op te trekken."Dacht ik. Het meisje stapte op mij toe en stelde haar voor: "Ik heet Vanessa." Ik schatte dat ze 15 jaar was en was nog waar ook! We zaten in het stenen huis. Het was een vrij modern huis. Ook voor de 21ste eeuw was het een modern huis. Danny zat in een stoel tegenover mij en vroeg of dat er iemand voor mij zat in de trein. "Hoe weet je dat?" Vroeg ik "Wel, wij alledrie zijn zo ten vondeling gelegd in de prehistorie. Ik was zelf 21 jaar als ik hier naartoe kwam. Ik was zeker niet de eerste want iedere 10 jaar wordt eriemand naar hier gestuurd. Het gebeurdt allemaal op dezelfde wijze. Wij zitten in de trein richting Antwerpen, We zitten met grote problemen en zochten geluk. En wij zijn de gelukkige die de prehistorie mogen verkennen." Ik werdt gegrepen door het verhaal en kon het nog niet geloven. "Ik werdt als eenentwintiger beschouwt als een god als ik hier aan kwam. Ik liet hen een huis bouwen dat als schuilplaats kon gebruikt worden en dat wij nog met evenveel comfort leven." "Schuilplaats?",vroeg ik: "Zijn er dan andere kampen die dit kamp aanvallen?" "Neenee, het is erger. We leven hier in de prehistorie en hier zijn ook zo van die voorhistorische wezens...". "Dinosuarusen ofwat?"Vroeg ik beleefd. "Nee, het zijn voorouders van de mammoeten en olifanten alleen een beetje agressiever omdat zij ook moeten overleven." volgend deel binnenkort opkomst.